تبلیغات
بافته های ذهنم - فیلم کوتاه 3

امروز:

فیلم کوتاه 3

» نوع مطلب : نوشته های سینمایی ،

شهرام مکری  

فیلم کوتاه بعد از انقلاب

از سال 1362 مجدداً سینمای جوان با نام کامل "انجمن سینمای جوانان ایران" از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد راه‌اندازی شد و در بسیاری از شهرها فعالیت خود را با همین نام ادامه داد.

این انجمن یکی از مهم‌ترین و فعال‌ترین هستۀ فیلم‌سازی کوتاه می‌باشد که در سراسر ایران علاقه‌مندان این رشته را دور هم گردآوری کرده است.

به جز انجمن سینمای جوانان از سال 1358 کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان فعالیت خود را شروع کرد و تا سال 1365 فیلم‌های خوبی در قطع 8 میلی‌متری ساخت. در همین میان نهادهای دیگری چون مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی دانشکده‌های سینمایی و حوزه هنری سازمانم تبلیغات اسلامی و مراکز مشابه اقدام به آموزش و ساخت فیلم کوتاه کردند.

اما به نظر می‌رسد انجمن سینمای جوانان نقش پررنگ‌تری ایفا کرده و محوریت  گرفته است.

بعد از انقلاب هم‌چنان فیلم‌ها در قطع سوپر 8 میلیمتری ساخته می‌شد که اکثراً به دو دسته تقسیم می‌شوند: 1- فیلم‌های روشن‌فکری و نمادگرایانه (که تحت تأثیر سینمای آزاد بود)، 2- فیلم‌هایی با مضامین اجتماعی مثلاً فیلم آرزو «ساعد نیکزات» و دوباره بر خاک «مهدی جهانی» که با جوایزی از داخل و خارج روبرو شدند و همین مسأله ایجاد انگیزه می‌کرد برای فیلم‌سازان فیلم کوتاه.

کم‌کم دوربین 8 میلی‌متری منسوخ شد و ویدئو جایگزین آن شد. نسل اول فیلم‌سازان فیلم کوتاه بعد از انقلاب کار خود را با 8 میلی‌متری شروع کرده و به اوج رسیده بودند از قبیل: امیرشهاب رضویان ـ ساعد نیکزاد ـ مهرداد اسکویی ـ بهمن قبادی ـ مهدی بمانی ـ بیژن میرباقی ـ وحید موسائیان ـ مسعود امینی ـ علی محمد قاسمی ـ مهدی جعفری ـ سعید پوراسماعیلی و شمس‌الدین آروند.

وقتی ویدئو جای نگاتیو را گرفت سیل عظیم جوانان با آسان شدن مراحل کار تصمیم گرفتند فیلم‌سازی را تجربه کنند و جریان این سیل روز به روز تندتر می‌شود.

کم‌کم تهیه‌کنندگان وارد عرصۀ فیلم کوتاه شدند و با تبلیغات مناسب و تأمین هزینه‌های لازم شروع به فیلم‌سازی 16 و 35 و ویدئو کردند. از جمله‌ می‌توان به محمد آفریده اشاره کرد و این امر باعث شد جوایز روزافزون شود و سینماگران و مطبوعات فیلم کوتاه را جدی‌تر بگیرند.

از جمله این فیلم‌ها می‌توان به بیگانه و بویم (علی‌محمد قاسمی) دایره (محمد شیروانی) دست‌های سنگی (محسن امیریوسفی) بقچه و نگاه شکسته (بهزاد رسول‌زاده) من و عروسکم (پریوش نظریه) زیارت (مهدی جعفری) سکوت طولانی (ابراهیم اصغرزاده) خانه‌ی مادری‌ام مرداب (مهرداد اسکویی) فوکوس (لقمان خالدی) دو خواهر (بیژن میرباقری) تنها با زمین (وحید موسائیان) و ... اشاره کرد.

 

ویدئو هم‌چنان ارزان شد و دوربین‌ها همگانی شد بنابراین فیلم‌سازان زیاد و زیادتر شده به حدی که طبق آمار از سال 53 تا 86 صدهزار نفر جزو انجمن سینمای جوانان بوده است.

این اتفاق کم‌کم باعث به وجود آمدن سینمای زیرزمینی شد که به قوانین موجود تمایل زیادی ندارند و دوست دارند به فیلم‌های خودشان بپردازند تا این که از قوانین  و چهارچوب موجود پیروی کنند.

نتیجه کار بعضی از این فیلم‌سازها درخشان و چشم‌گیر بود که باعث به وجود آمدن سیمای پست مدرن و مینی‌مالسیم شد (که تأثیر آن در فیلم‌نامه‌ها بود و تحت تأثیر ادبیات مینی‌مال بود)

مهم‌ترین فیلم‌ساز این دوره شهرام مکری با فیلم‌های «طوفان سنجاقک» و «محدودۀ دایره» و «آنروسی» است و عاطفه خادم الرضا با فیلم‌های «رؤیای سنجاقک» و «تنگ‌ ماهی خالی» که با مرز بین عالم خیال و واقعیت و سینمای مستند بازی می‌کرد.

البته در جشنواره یکی دو سال اخیر چند فیلم‌ساز دیگر خوش درخشیدند که از جمله می‌توان به مسعود بخشی، با فیلم آرایشگر بغداد و فیلم مستند «تهران انار ندارد» و هومن سیدی با فیلم دندان آبی یا بلوتوث اشاره کرد که این فیلم حتی از برخی فیلم‌های سینمای بلند ساختار بهتری داشت. البته نسل قبل فیلم کوتاه هم‌چنان در عرصۀ بین‌الملل  خوش می‌درخشد مثل فیلم باد سرخ ساخته (علی‌محمد قاسمی) که جایزه‌های زیادی برد و خواب تلخ به کارگردانی محسن امیریوسفی که دوربین طلایی جشنواره کن را برای او به ارمغان آورد و تقریباً مهم‌ترین دستاورد سینمای ایران در عرصه‌ی بین‌الملل محسوب می‌شود.


نوشته شده در : جمعه 18 بهمن 1387  توسط : hamidghodrati.    نظرات() .

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر